Na Giewont się patrzy

Ze wstępu: „Na Skalnym Podhalu, w miejscu magicznym, gdzie jest wspaniały widok na Giewont, tradycje są wyjątkowo silne, a klimat nigdy nie rozpieszczał mieszkańców, postanowiliśmy zrealizować nasz międzypokoleniowy projekt. Jeździłyśmy po Dzianiszu, Kościelisku, Witkowie i Zakopanem. Na wzgórzu, za potokiem, przy kapliczce szukaliśmy ludzi urodzonych przed II wojną światową, tam wychowanych. Górali z dziada, pradziada. Czasem podpowiedział nam ksiądz, do kogo pójść, albo sąsiad nas zaprowadził. Pukaliśmy do drzwi. Otwierali przed nami swoje domy i serca. Rozmawialiśmy z osobami, które pamiętają czytanie przy świetle lampy naftowej, dom składający się z białej i czarnej izby, darcie pierza, a także tragiczne dzieje wojenne. W kuchni przy piecu czy na ławce przed domem o dawnych czasach opowiadali nam: Aniela, Joanna, Janina, Józefa, Irena, dwie Anny, dwie Zofie, cztery Marie oraz Władysław, Tadeusz, Franiczek, Karol, Tomasz, dwóch Janów, dwóch Andrzejów i siedmiu Józefów. Wyciągali starsze albumy, wspominali dzieciństwo. Dom, szkołę, czas wojny. Były wzruszające, długie spotkania. Pytaliśmy, słuchałyśmy, zapisywałyśmy, zapisywałyśmy i fotografowałyśmy. Zebrałyśmy te opowieści i obozy, żeby Wam je przekazać”.