Grudki kadzidła

Postawa medytacji, aura modlitwy, myślenie eschatologiczne, doświadczenie wewnętrzne wypełnione potrzebą zjednoczenia z Bogiem, a także powroty do realiów z Pisma Świętego po to, by lepiej zrozumieć problemy zadane ludzkiemu życiu, to najważniejsze właściwości Grudek kadzidła. Splot nadziei i grozy, paradoks bliskości Boga i nieuchwytności Jego planów, radość i odnowy życia i smutek, który płynie z niedoskonałości i osamotnienia człowieka określa tu dążenie do pełni religijnego przeżycia. Ważny jest wieloraki ogląd własnych duchowych dziejów: stąd kontrasty, sprzeczności, potwierdzenia i negacje. Beata Obertyńska nie tworzy traktatu religijnego, nie pisze pieśni mistycznej, lecz decyduje się na zwięzłą, skrótową formę czterowiersza. w której ujawnia się skłonność do konceptu, gnomy, paradoksu, jak również myśli urwanej, niedokończonej, przechodzącej w sferę milczenia. Trudny przedmiot, jakim jest doświadczenie Boga, który nie daje się zamknąć w pojęciach, lepiej przemawia poprzez „przybliżającą" metaforę. To narzędzie mowy poetyckiej staje się jakby naturalne. Udostępniony dopiero po śmierci Obertyńskiej (1898-1980), poetki, powieściopisarki, autorki wspomnień Z domu niewoli, zmarłej na emigracji, zbiór około 200 religijnych czterowierszy, dających przejmujące i dojrzałe poetycko świadectwo osobistego obcowania z prawdami wiary. Ta niewielka książeczka może być swoistym modlitewnikiem pobudzającym do poszukiwań drogi do świętości. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.